سلام.

غزلي گفتم.غزلي كه قافيه هاش خيلي عجيب شد.قافيه هايي كه به خودم آوردند منو كه دارم قافيه رو مي بازم!!كه مدتهاست شايد قافيه رو باختم اصلاً!كه:كجاي كاري؟چيكار مي كني؟!

و يك غزل ديگه كه ابيات آخرش دقيقا بيانگر وضع روحي من بود.غزلي به اين مطلع:

شروع كرد دوباره به گرد گيري ميز                              دو شمعدان و يك آيينه ي بزرگ تميز...

بقيش يادم نيست!جا گذاشتم دفترم رو.

دعا كنيد خدا خودش رو ازم نگيره.به جز اون هيچ كسي رو ندارم.اگر نباشه تنها ميشم.دعا كنيد هيچ وقت تنها نشم.

راستي!عكسش هم هيچ ربطي نداشت!

خدایا...گفتی رها شوم.دل کندم..دل کنده ام،اما بی بال و پرم.

خدایا...نگذار گرفتار شوم.می دانی که جز تو کسی نیست که برای اطلسی ها و یاس ها ارزش قائل باشد.

خدایا...سخت ترین سختی ها را می توانم تحمل کنم ، اگر در کنارم باشی.پس حالا که محتاج ترینم در کنارم باش.

خدایا...دلم آیینه ای غبار گرفته است.اما آیینه غبار گرفته هم حتی می شکند.

خدایا...امانتی ات را شکسته بازمی گردانم..

خدایا...دوستم داری؟

*گذاشته می شود به حساب دلتنگی هایم.شاید دوری از دلنهادگی هایم.شاید هم گذاشته می شود به حساب حرفهایی که باید با او بگویم و خجالت می کشم.تا این مقدار می گویم و به قول استاد بزرگواری که بی خبرم از ایشان و از این بی خبری دلگیر و پریشان، بقیه به مقراض سکوت بریده می شود.

**یادم می آید استاد یک روزِ انجمن که روی شعری بحث می کردیم و چه روز خوبی بود ، از "ایاکَ نَعبُدُ و ایاکَ نستعین" گفتند.چقدر این روزها فکرم درگیر این آیه است.چقدر زمزمه اش کرده ام.چقدر..."لِمَ تقولونَ مالا تَفعَلون؟؟"

***حسن ختام این پست را از نوشته شما نقل می کنم "فیروزه ای"محترم و همراه در روزهایی که ... ضمناً ، زیاد سخت نگیرید،ما اینیم دیگه!!:

سایه ، آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

                                                                 عقل فریاد بر آورد و به صحرا زد و رفت...

                                                                                                               ^{هوشنگ ابتهاج}

عيد فطر

            آمد.

ماه رمضان

            رفت.

خدايا ... فكر مي كردم به گذشته ها.فكر كردن به آن روزها مثل آب يخ به صورت زدن مي ماند.خدايا ... چقدر زلال بودم!تو زلال مي آفريني. خدايا ... زنگ زده ام! پاكم كن!

خدايا ... خوب كه فكر مي كنم مي بينم هيچ كسي را به جز تو ندارم.خدايا ... از تو ممنونم كه مجبورم كردي حتي اگر نمادين ، حتي اگر مصنوعي ، حتي اگر مقطعي ، مدتي از "خودم" كنده شوم .از تو ممنونم كه مجبورم كردي توشه فراهم كنم تا بفهمم سفري در پيش دارم كه توشه اي براي آن نياندوخته ام. از تو ممنونم كه مجبورم كردي فكر كنم به تمام روزهاي گذشته . گذشته اي كه شايد چند وقت يك بار لازم بود مرور شود تا معلوم باشد به چه كساني ظلم كرده ام ، دل چه كساني را شكسته ام ، آبروي كدام افراد را برده ام و  و  و  و ..

خدايا ... از تو ممنونم كه مجبورم كردي از دوستانم از بستگانم و از آنها كه دوستشان دارم دوستشان دارم دل بكنم ،بعضي براي زماني اندك ، بعضي براي زماني دور ، و بعضي شايد تا هميشه .كه بفهمم روزي بايد گذاشت و گذشت. خدايا ... شايد دوباره مثل قديمها به تو دل بستم.شايد مثل آن روزها دست هايت را بر شانه هاي منجمدم حس كردم. شايد اين زنگاري كه راه نفس بر قلبم بسته با اين تنهايي ها پاك شود

خدايا ... از تو ممنونم كه به خاطر دلتنگي هايي كه خواهم داشت ، به خاطر اشك هايي كه متولد خواهند شد و به خاطر حرف هايي كه گفته نشدند و نخواهند شد به من اجر مي دهي.خدايا ... از تو ممنونم كه به خاطر جفاي دنيا و به خاطر بي تابي من و به خاطر دل بستن ها و گسستن ها به من پاداش مي دهي.از تو ممنونم كه من هر چه ضعف و كاستي دارم عوضش خير و بركت عطا مي كني.

خدايا ... از تو ممنونم كه پناه بي پناهان ، همنفس بي هم نفسان ، دليل متحيران و همه چيز ِ بي چيزان هستي.خدايا ... كمكم كن مثل آن روزها ، آن روزهاي قاصدك جمع كردن ، آن روزهاي آبنبات چوبي و صابون كاغذي ، بفهمم كه تو "قريب"ي . كه هر موقع صدايت كنم مي شنوي . هر موقع اشكهايم را پنهان مي كنم تو مي بيني . هر موقع دلم مي شكند تو سر پا نگهم مي داري . هر موقع شعر مي گويم تو كنارم هستي.
 و شانه هايم ميزبان حضور آبي و زلال توست.و تنها نيستم و تنها نخواهم بود.

خدايا ... ممنونم از تو كه نشانم دادي براي چه آمدم . نشانم دادي هدف مقدسي كه از آفرينش من داشتي توي همين دنيا هم محقق ميشود . در آن گير و داري كه فكر مي كردم هيچ اميدي به اين دنيا نيست. فكر مي كردم هدف تو در لجنزار محقق نمي شود. اما آدم هايي نشانم دادي كه قلبشان آنچنان پاك است كه انگار نه انگار توي لجنزار نفس مي كشند. قلبشان همان طور است كه تو آفريدي . نه زنگي نه لجني نه چيزي

و از تو ممنونم كه كمكم مي كني تا روز آخر عمرم ـو آن هر زمان است كه تو بخواهي ـ اين حضور زيبا را حس كنم. كمكم مي كني دستهاي منجمدم را به واسطه نگاه مهربان تو گرم نگه دارم.

چرا از تو دور شدم؟ چرا گفتند مهربان نيستي؟ چرا ترساندند اين سايه لرزان را؟ از تو كه ماه شبهاي تارم خواهي بود.از تو كه گلهاي زيبا برايم خواهي آورد .از تو خدايا ... از تو كه شعرهايم را مي خواني. از تو كه اشكهايم را از گونه هايم پاك مي كني. از تو كه برف روي شانه هاي من را ـ اگر آدم برفي نباشم! ـ مي تكاني. از تو كه ساده دلي ، اعتماد ، عشق ، و پاكي را به دلم الهام خواهي كرد.و جريمه اش را هم خودت خواهي داد.توي اين دنيا اين چيزها جريمه دارد.توي اين دنيا هر كس را دوست بداري مي ترسد! توي اين دنيا ... اين دنيا ... اين دنيا ...

از تو كه هستي ... ممنونم . ممنونم كه هستي .بودنت را به من بفهمان.

           و چـــــتر بسته شد و تكــــيه كرد بر ديوار                كـــــشيده شد انگشتان سرد بر ديوار

           صداي لغزش دستي به روي دسته ي در                و پــــهن شـد كم كم نـــور زرد بر ديوار...

بسم الله الرحمن الرحيم.

مدتهاست ذهنم درگير مشكلاتي ست كه در جامعه داريم.مشكلات قشر عظيم"زنان" .منظورم اصلا ايران عزيز نيست.منظورم حتي شرق هم نيست.منظورم همه ي دنياست.چه ، تازيانه اي كه در غرب بر پيكر نحيف زن نواخته ميشود شدتش اگر بيشتر از تازيانه هاي شرق نباشد ،‌كمتر نيست. و اين تنها به خاطر حظور دين در شرق است.بگذريم كه به خاطر ناداني هاي قشر مذهبي ما ، مدام آب به آسياب چوپانان گرگ سيرت ريخته مي شود. بگذريم...

شايد شروع خوبي نباشد اصلا شايد اين پُست به نظر خيلي ها پُست خوبي نباشد.اما به قول شاعر:

              گاهي نمي شود به خدا حرف درد را              با خود نگاه داشت و روز معاد زد

فكر مي كنم عامل اصلي خستگي هاي اخيرم ، استهلاكي باشد كه اين افكار چسبنده برايم به ارمغان آورده اند. تصميمم از مدتها پيش بر اين بود كه با غزلي از خودم در هيچ ،‌ به اين قائله پايان بدهم.اما غزلم را مي گذارم مثل خيلي از غزل هاي ديگر خاك بخورد.نمي دانم چرا.اما بگذارم خاك بخورد انگار بهتر است!.شعري از "نزار قباني" را مي نويسم و سعي مي كنم اين درد را بگذارم "تا وقتي دگر"

نامه اي به مردي

1

آقاي ارجمندم!

اين كلام زني ابله است

آيا پيش از من

زني ابله برايت اينچنين نوشته است؟

نامم را؟رها كن

چه تفاوتي دارد:

رانيه .. يا زينب

يا هنه...يا هيفاء

سخيف ترين چيزي كه ما با خود داريم

                                              همين نام هاست

                                                                   سرورم!

2

آقايم!

بيم دارم كه بگويم چه چيزهايي با من است

بيم دارم ـ كاشكي مي توانستم ـ

                                         آسمان را بسوزانم

زيرا،سرورم

مشرق زمين شما

نامه هاي آبي و رؤيا ها را

از گنجينه هاي زنان

                     مصادره مي كند

و عواطف زنان را ممنوع مي سازد

مشرق زمين شما

چون با زنان سخن مي گويد

                                  كارد و ساطور برميگيرد

                                  و بهار ها و خواهش ها

                                  و گيسوان بافته ي سياه را

                                                                    ذبح مي كند

سرورم!

مشرق زمين شما ،

تاج شرف والايش را

                        از جمجمه هاي زنان 

                                               مي سازد

3

سرورم!

از دستخط آشفته ام

                          بر من خرده مگير

زيرا،

اكنون كه مي نويسم،

جلاد در پشت در خانه ام ايستاده است

و از بيرون خانه

                 زوزه باد و عو عو سگان مي آيد

سرورم!

(عَنتَرة العَبْسي¹)در پشت در است

... ... ... ...

اگر كلام مرا بشنود

                          مرا خواهد كشت


اگر از رنجم سخن بگويم

                          سرم را جدا خواهد كرد

آقاي ارجمندم!

مشرق زمين شما زن را خصمانه محاصره مي كند

سرور گرامي ام!

مشرق زمين شما

با مردان ، چونان پيامبران

                               بيعت مي كند

و زنان را در خاك

                   پنهان مي سازد

4

سرور گرامي ام،از نوشته هايم

                                      در هم مشو

... ... ... ...

اگر مُهر سربين را از دلم

                             بر گرفتم

و از مقصوره هاي حرم قصر ها

                                      گريختم

و اگر ، بر مرگم

                   عصيان كردم

                    و بر گورم

                    و بر ريشه هايم

                    و بر قربانگاه بزرگ

سرورم!

در هم مشو

اگر كه ادراك خويش را

                             دريافتم

... ... ... ...

5

سرورم ،

مرا ببخش

اگر كه به مملكت مردان

                              دست يازيدم

زيرا ، ادبيات بزرگ

                       ـ  طبعاً ـ

                                    ادبيات مردان است

و عشق ، همواره

سهم مردان بوده است

در سرزمين من،

آزادي زنان

                خرافه اي بيش نيست

در آنجا(البته بايد گفت همه جا)

به جز آزادي مردان

                     آزادي اي

                             وجود ندارد

سرورم!

پروا مكن،هر چه مي خواهي

                                 درباره من بگو

كه سطحي هستم و كودك و ديوانه و ابله...

من اما پروايي ندارم ،

زيرا هر زني كه از غم هايش بنويسد

در منطق مردان

                    ابله خوانده مي شود

مگر در آغاز نامه ام 

                   نگفتم كه من زني ابله هستم؟!

1ـ از شاعران بزرگ عصر جاهلي عرب.

2ـ مي دانيد، از نگاه جنسيتي متنفرم .هميشه دلم مي خواست انسان باشيم.همه.دست كم اول انسان باشيم ، بعد مرد يا زن.اما چه ميشود كرد ، هر چه مي خواهي فراموش كني هر روز در مواجهه با زندگي سيلي اين واقعيت بر گوشت نواخته ميشود كه ...

3ـ هرگز دلم نمي خواست فضاي هيچ ، به سياست ، خشونت ، بغض و كينه و امثالهم آلوده شود. اما با اين پُست فضاي هيچ مسموم خواهد بود.چند روز ديگر اين پُست را حذف مي كنم.

4ـ همه ديدگاههاي اين شعر را درست نمي دانم.همچنین ، معتقدم مشكلات ما اساسي تر از اينهاست.اما فقط به خاطر درون مايه اين شعر نقلش كردم

5 ـ در پايان از همه انسانها به خاطر ذكر اين واقعات تند و تيز قلبا معذرت مي خواهم.

نوشتن را قدغن كرده بودم اما باز هم مي نويسم.دلم يك حس مثل ماءالشعير تلخ تلخ مي خواهد.دوست دارم يك ماءالشعير بدون اسانس باشم!! دلم مي خواهد يك چيزي يك گوشه پرت اين عالم باشم.دلم ميخواهد بنويسم چرت بنويسم پرت بنويسم.دلم نمي دانم چه مي خواهد.

شايد مي خواهد تنها باشد...شايد دنبال ماه مي گردد...مي دانيد كه.ماه بالاي سر تنهاييست...

.

.

چرا به یاد نمی آورم؟
تو دیگری را دوست می داری
من تو را دوست می دارم ، و مرا ... دیگری شاید

پشـت در چــــوبيِ اتــــاقِ زن بود

                                     انـــگار تــمام فــــــكر او رفـــتن بـــود

                                                                            مي خواست كه مانعش شود ، جيغ كشيد

از خواب پريد ، آسمان روشن بود...

بعد از حدود يكسال...

نمي دونم عكسش چه ربطي داشت!

غروب دلـــــگير جمعه ، هـــشـتمِ اسفند                    هـــنوز روبروي چشــمــم اســت وَ لــبخــند،

رسوب كرده به اعماق جسمِ بي جـانش                    نگاه مي كــند او را شلــمچه ، هـور ، ارونـد

نسيم مي شـــكند لابه لاي گــيـسويش                     تمامـــيِ گـــردان در ســـكــوت مــي بارنــد

:«چگونه سر زخجالت برآورم برِ دوست؟»                    «كه عاشقان رهِ بي همتان به خود ندهند»

.

.

ســـكوت مي شـــكــند با تـــلاوت قـــرآن                    نـــگاه ها به غــــروب كـــرانـه ي ارونــــد...

*امروز اين شهر رنگ و بويي ديگر دارد.ياد شهيد...شايد همه به فكر لبخند هاي آرام و استغاثه هاي مكرر او افتاده اند.شايد هم مي خواهند گوشه اي بنشينند و يادشان بياورند آن روزها را و فكر كنند كه خواب ديده اند همه ي آن شب‌ سرد را.تكيه شهدا ، امروز حال و هواي عجيبي داشت، عجيب...

نمي دانم چرا پُست هاي قبلي وصله دار به نظر رسيده بود.آن هم نوشته اي كه مربوط به عزيزترين انسان روي اين زمين بود.كسي كه هنوز هم عزيز است.شايد به خاطر سرِ پُر فتنه و دلِ آشوبِ منست كه هر چه مي گويم انگار ده پهلو و صد پهلو از آب در ميآيد.از شما ممنونم كه نوشته هاي من را ميخوانيد و آگاهم ميكنيد.

باري،(پرنده   ...

پرنده اي اينجا بود،پرنده اي كه رفت ، ولي پروازش در خاطرها ماند...

صحنه ي اول:

باد،برفهاي يخ زده را به هوا مي پاشد.كوه با صلابت تمام قد علم كرده است..

كوهنوردها پشت به كوه نشسته اند . خيره خيره به هيچ چيز مي نگرند.

.

.

.

صحنه ي دوم:

كوهنورد اول روي صخره ي يخي ايستاده . 

آهنگ رفتن دارد .

دستهايش را دور دهانش حلقه كرده است و از صميم جان كوهنورد دوم را فرا مي خواند

اما

كوهنورد دوم هنوز چشمانش در عمق بي انتهاي هيچ يخ زده است.

.

.

.

صحنه ي سوم:

كوهنورد اول راهي تا قله ندارد

كوهنورد دوم

                   راهي تا

                            پاي كوه...

...

نوار موسیقی را سریع برگرداند

                                            و بـــا شـــــروع تــرانه کمـــی از آن را خــواند

به سمت آینه برگشت ،پنجه هاي ترش

                                            پُـــفِ طــــــلايــيِ موهــاش را كمــي خـواباند

به مبل هاي نِشَسته نگاه ســردي كرد

                                             خودش براي خودش چند صفحه حافظ خواند

صداي مرتعشش در اتاق مي پيچيد

                                             "چنان نماند،چــــنين نيز هم نخـــواهد ماند"

صداي در...چشمانش هنوز قرمز بود

                                             نوار موسيــــقــــــي را دوبــاره برگــــردانـــد...

پــا گرد پــلـه ،پـــاتــوق چــشــم انـتــظاريـت                       در فکـــر خواهــشِ شــبِ پيــشَت:حلاليَت!!!

تا نيــمه هاي شــب،كـه تو از راه مي رسي                        با جــيب هــاي پُر،كه پُــر است از نــداريَت..

يكسال مي شود به گمانم عوض شده است                      جـــاي مــن و رفيقِ شــــبت،زهــــر مــاريـت!

يـادت مــي آيـــد آن شــــبِ پايانِ زنــدگيــم؟^۱                      شيريــن تــريـن شبِ تو،شبِ خواستْگاريَت؟

اينـجا نشسته است زني شكلِ يك ســــؤال                          كم كـم جواب مي دهيَــش با خمــاريــت؟!

۱-بدونِ حركتِ گاف خوانده شود اين طوري:zendegim!!

براي پست قبلي دوستي نظر داده بودند.البته نمي دانم!شايد هم مربوط نبود به پست قبلي!در مورد معتاد ها و اين حرفها بود!اولش كه خواندم يك كمي كه چه عرض كنم ،خيلي بدم آمد.بعد كه فكر كردم ديدم كم مسأله اي نيست ها!این شد که گفتم يك چيزهايي بنويسيم اين هم شد نتيجه اش.

۱-همان شطحيات.(بابت تذكر ممنونم)

*كاش نقد ميكرديد اين نوشته ها را،تا اميدي بود به شعر شدنشان ، يك روزي!

*(درگوشی!) دعا كنيد كه از من بدش نياد!

كــنــار پــنـجـره خـوابـيده بــودم آشـفــتــه                           صـداي گـرم اذان آيـه هـاي نـشنـفته
و عكس كامل ماهي كه جـاي جاي حياط                           درون بـاران هاي كـثيف شـب خـفـته
كـنـار حـوض نـشـســتم وضو بگيرم كه ...                           كه سرفه هاي پدر حرف هاي ناگفته

...

              در چشمهاي قهوه اي آســــماني ات          زل ميزنم به خاطــــره هاي جـوانــي ات

              باور كن از تــمـام پري هاي آســمــان          پرسيده ام مكان حضور و نـــشــانـي ات

              چادر نماز گل گلي آبي ات كجاسـت؟         تاحس كنم شميم خوش مهـربانــي ات

              اي كاش بچه ميشدم و مثل آن زمــان        پـــهــلوي جانــــــماز خز ارغـــــوانــي ات

              با سجده سجده هاي تو آرام ميشدم         با چــــــكه چكه اشـــك هاي نــهاني ات

              اين سالهاي تلخ بميرم چه كرده است        با صفحه صفحه خاطره هاي جواني ات؟

              مانـــند يك پرنده دلـــم لانه كرده است        در چـــشمهاي قـــــهوه اي آسماني ات..

انا لله ...

رفتی بدون همسفرت بی وفا؟ چرا؟ آخر به من بگو به رفیقت بگو .چرا؟

بیچاره من که بی توچه هامیکشم رفیق بی های وهو بدون خداحافظی چرا؟

حالا کلاس و مدرسه را من بدون تو بی معرفت چه طور تحمل کنم. چرا؟

جای تو تاب تاب بدون تو سرسره آخر چه طور رها کرده ای مرا

کنکور بی تو تست بدون حضور تو هیهات نارفیق. بد آتش زدی مرا

این روزها بدون تو پیشانی ام سفید هر کس که میرسد تسکین میدهد مرا

تاقبل ازآن که رهسپاردیارت شوم بگو رفتی بدون همسفرت بی وفا چرا؟

***

زود تر از آن رفتی که بایستی میرفتی

هنوز زود بود. ای کاش نمیرفتی.

۲۰/۱/۱۳۸۷